Hui Ka Yan, założyciel upadłego giganta nieruchomości Evergrande, przyznał się do winy w sprawie oszustw i zarzutów łapownictwa podczas rozprawy w Shenzhen w tym tygodniu. To spektakularny upadek człowieka, który kiedyś był najbogatszym człowiekiem w Azji.
67-letni miliarder przyznał się do defraudacji aktywów, łapownictwa korporacyjnego oraz nielegalnego przyjęcia depozytów publicznych podczas przesłuchań w dniach 13–14 kwietnia. Sąd Ludowy Interwencji w Shenzhen poinformował, że wyrok zostanie ogłoszony w późniejszym terminie, nie podając konkretnej daty.
Przyznanie się Hui do winy stanowi prawną konkluzję spektakularnego upadku Evergrande, który zapoczątkował trwający od 2021 roku kryzys na chińskim rynku nieruchomości. Firma nie wywiązała się z większości swoich zobowiązań o wartości 300 miliardów dolarów po tym, jak Pekin wprowadził kontrole zadłużenia, zmuszając do wyprzedaży nieruchomości po znacznie zaniżonych cenach.
Sąd ujawnił, że Evergrande przekierowywała miliony z przedpłat od potencjalnych nabywców mieszkań z dala od projektów budowlanych, zamiast tego przeznaczając te środki na nowe inwestycje. Ta praktyka pozostawiła setki nieukończonych nieruchomości rozrzuconych po 280 miastach w Chinach, gdzie działała firma.
Hui grozi dożywotnie więzienie za zarzuty nielegalnego gromadzenia środków, a dodatkowe kary mogą zostać nałożone w przypadku uznania go winnym łapownictwa. Chińskie władze już w marcu 2024 roku nałożyły na niego karę w wysokości 6,5 miliona dolarów oraz dożywotni zakaz działalności na rynkach kapitałowych po stwierdzeniu, że Evergrande zawyżyło przychody o 78 miliardów dolarów.
BBC przedstawia tę sprawę jako punkt zwrotny w następstwach kryzysu na rynku nieruchomości w Chinach, podkreślając systemowe implikacje gospodarcze oraz dramatyczną historię wzlotu i upadku Hui. Ich relacja sytuuje sprawę w szerszym kontekście obaw dotyczących stabilności gospodarczej Chin i zaostrzenia regulacji.
Daily Sabah skupia się na implikacjach dla stabilności społecznej, podkreślając, jak upadek Evergrande dotknął klasę średnią w Chinach i wywołał protesty. Ich ujęcie akcentuje koszty ludzkie finansowych nadużyć oraz reakcję rządu na utrzymanie porządku społecznego.
NOS przedstawia historię przez pryzmat odpowiedzialności finansowej, kładąc nacisk na skalę zadłużenia i niepowodzenia regulacyjne. Ich relacja koncentruje się na technicznych aspektach oszustwa oraz szerszych implikacjach dla restrukturyzacji sektora nieruchomości w Chinach.
Droga Hui od ubóstwa wiejskiego do ekstremalnego bogactwa była uosobieniem chińskiego boomu na rynku nieruchomości. Wychowany przez babcię w prowincji Henan, pracował jako technik stalownictwa, zanim w 1996 roku założył Evergrande. Firma szybko rozrosła się podczas chińskiej ekspansji gospodarczej, finansowana agresywnymi pożyczkami, które ostatecznie osiągnęły nierozsądne poziomy.
U szczytu swojej potęgi Evergrande osiągnęło wycenę rynkową przekraczającą 50 miliardów dolarów i było największym deweloperem nieruchomości w Chinach pod względem zawartych umów sprzedaży. Hui rozszerzył działalność poza branżę nieruchomości, wchodząc w sektor samochodów elektrycznych i sportu, m.in. kupując klub piłkarski Guangzhou FC, podczas gdy jego osobisty majątek osiągnął 42,5 miliarda dolarów w 2017 roku.
Upadek firmy wywołał powszechne oburzenie wśród klasy średniej, która straciła oszczędności w produktach zarządzania majątkiem Evergrande. Protesty wybuchły, gdy nabywcy mieszkań stanęli przed nieukończonymi apartamentami i straconymi inwestycjami, zagrażając stabilności społecznej w dotkniętych regionach.
Cena akcji Evergrande spadła o 99% przed wycofaniem z giełdy w Hongkongu w sierpniu 2024 roku, kończąc ponad 15 lat notowań. Sąd w Hongkongu nakazał likwidację firmy, gdyż likwidatorzy zagraniczni dochodzą 6 miliardów dolarów dywidend i odszkodowań wypłaconych Hui oraz innym byłym członkom zarządu.
Sprawa podkreśla szersze działania Pekinu przeciwko finansowym nadużyciom w sektorze nieruchomości, który przed kryzysem stanowił około 25% chińskiej gospodarki. Aresztowanie Hui w 2023 roku sygnalizuje determinację władz, aby pociągnąć do odpowiedzialności kadry kierownicze za systemowe ryzyka sektora.