Tadej Pogačar w niedzielę triumfował po raz trzeci w Tour of Flanders, wyrównując rekord wszech czasów w najbardziej prestiżowym jednodniowym belgijskim klasyku. Słoweński mistrz oderwał się samotnie na 18 kilometrów przed metą w Oudenaarde, docierając do niej z 40-sekundową przewagą nad Mathieu van der Poelem.
To 12. zwycięstwo Pogačara w Monumentach, co pozwoliło mu wyprzedzić belgijską legendę Rogera De Vlaemincka i samodzielnie zająć drugie miejsce w tej elitarnej kategorii. Przed nim pozostaje jedynie Eddy Merckx z 19 triumfami w Monumentach.
Pogačar dołączył do ekskluzywnego grona ośmiu kolarzy, którzy trzykrotnie wygrywali Tour of Flanders, w tym van der Poela, Toma Boonena i Fabiana Cancellara. Jego dominacja powtórzyła schemat z 2023 i 2025 roku — decydujący atak w finałowych podjazdach, który pozostawił rywali bez szans na odpowiedź.
To była szalona jazda. Nie wiem, co powiedzieć, było super ciężko od nie wiem którego kilometra. To była gra cierpliwości.
Tadej Pogačar — Eurosport
Decydujący moment nastąpił na trzecim i ostatnim podejściu pod Oude Kwaremont, gdzie Pogačar oderwał się od wąskiej grupy faworytów. Van der Poel zdołał ograniczyć stratę do 15 sekund na szczycie Paterbergu, ostatniego podjazdu dnia, ale nie był w stanie utrzymać tempa na płaskim odcinku prowadzącym do mety.
Francuskie media analizują dominację Pogačara przez pryzmat historycznej hierarchii kolarstwa, podkreślając jego dążenie do pobicia rekordu Eddy’ego Merckxa w Monumentach. Prezentują to osiągnięcie jako część wielkiej opowieści o kolarstwie, zachowując dystans wobec belgijskiego znaczenia kulturowego tego wyścigu.
Portugalskie relacje celebrują techniczną biegłość i strategiczną inteligencję Pogačara, przedstawiając go jako ponadczasowy talent kolarstwa. Podkreślają jego systematyczne podejście do zbierania Monumentów i postrzegają jego dominację jako podnoszącą poprzeczkę w globalnej rywalizacji sportowej.
Szwajcarskie doniesienia koncentrują się na statystycznym i historycznym kontekście osiągnięć Pogačara, traktując jego zwycięstwa w Monumentach jako mierzalne osiągnięcia sportowe. Podkreślają rzadkość jego dominacji, zachowując charakterystyczną szwajcarską obiektywność w analizie elitarnej rywalizacji kolarskiej.
Holenderskie media wyrażają rozczarowanie z powodu niezdolności van der Poela do dorównania dominacji Pogačara w wyścigu, w którym holenderskie kolarstwo tradycyjnie odnosiło sukcesy. Prezentują wynik jako dowód luki między Pogačarem a innymi czołowymi zawodnikami, ze szczególnym naciskiem na taktyczne ograniczenia van der Poela.
Belgijska gwiazda wychowania Remco Evenepoel zajął trzecie miejsce w swoim debiucie w Tour of Flanders, finiszując 1 minutę i 24 sekundy za Pogačarem. Jego występ podkreślił rosnącą siłę w klasykach brukowych, choć jechał samotnie przez ostatnie 50 kilometrów po oderwaniu się od prowadzącej dwójki.
Marzenia Wouta van Aerta o wymarzonej wygranej w najważniejszym wyścigu Belgii nie ziściły się — zajął czwarte miejsce, powtarzając wyniki z 2023 i 2025 roku. Belgijski mistrz, który od dzieciństwa marzył o zwycięstwie w flamandzkim klasyku, oderwał się na ostatnim podejściu pod Oude Kwaremont razem z Duńczykiem Madsem Pedersenem.
Zwycięstwo Pogačara przedłuża jego doskonały start w sezonie 2026, w którym już wygrał Strade Bianche i Mediolan-San Remo. 27-letni Słoweniec pozostaje na dobrej drodze do osiągnięcia największego celu w kolarstwie — wygrania wszystkich pięciu Monumentów w jednym sezonie, czego nigdy wcześniej nie udało się nikomu.
Kolejna szansa nadarzy się 13 kwietnia podczas Paryż-Roubaix, gdzie Pogačar spróbuje zdobyć pierwsze zwycięstwo w jedynym brakującym mu Monumentcie. Sukces tam pozwoliłby mu zbliżyć się do nieosiągalnego Grand Slamu, jednocześnie cementując jego pozycję jako dominującej siły w kolarstwie.