De bemanning van NASA’s Artemis II heeft ongekende beelden doorgestuurd van de achterkant van de maan, na het voltooien van een historische flyby die mensen verder van de aarde bracht dan ooit tevoren. De vier astronauten — Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch en Jeremy Hansen — bereikten een maximale afstand van 406.771 kilometer van de aarde tijdens hun zeven uur durende passage langs de maan op maandag.
De missie verbrak het vorige menselijke afstandsrecord dat in handen was van Apollo 13, waarbij de bemanning geologische kenmerken documenteerde die nog nooit direct door menselijke ogen waren waargenomen. Tijdens de vlucht op een hoogte van 6.545 kilometer boven het maanoppervlak — aanzienlijk hoger dan eerdere Apollo-missies — maakten de astronauten gedetailleerde foto’s van inslagkraters, oude lavastromen en oppervlaktebreuken in zowel bekende als onontgonnen maanlandschappen.
We zullen onze reis nog verder voortzetten in de ruimte voordat Moeder Aarde ons terugtrekt naar alles wat ons dierbaar is. Maar bovenal kiezen we dit moment om deze generatie en de volgende uit te dagen om ervoor te zorgen dat dit record niet lang standhoudt.
Jeremy Hansen, missiespecialist — Canadian Space Agency
Een van de meest opvallende waarnemingen van de missie was het complete bassin van de Orientale — een inslagkrater van 965 kilometer breed die de grens vormt tussen de voor- en achterkant van de maan. Wetenschappers beschrijven deze formatie als de maanversie van de Grand Canyon, en de Artemis II-bemanning was de eerste mens die de gehele structuur kon observeren. De bemanning zag ook een zeldzame zonsverduistering die bijna een uur duurde, waarbij het weerkaatste licht van de aarde het maanoppervlak verlichtte tijdens het fenomeen.
De astronauten ervoeren een geplande communicatieblack-out van 40 minuten terwijl ze achter de maan vlogen, waarin ze doorgingen met het fotograferen en vastleggen van waarnemingen. Missiespecialist Victor Glover toonde zich bijzonder gefascineerd door de maanterminator — de grens tussen dag en nacht — waar dramatische schaduwen oppervlaktedetails onthulden die onzichtbaar bleven bij volledige verlichting.